ارزش آدم‌های زنده

قدر عزیزان را تا وقتی زنده‌اند بدانیم؛ چرا همیشه دیر می‌فهمیم؟:

مغز ما طوری طراحی شده که به محرک‌های دائمی عادت می‌کند. پدیده‌ای به نام «سازگاری لذت‌جویانه» باعث می‌شود قدر داشته‌های همیشگی را ندانیم، درست مثل هوایی که تنفس می‌کنیم. جالب اینجاست که تحقیقات نشان می‌دهد تصور از دست دادن یک عزیز، همان بخش‌های مغز را فعال می‌کند که واقعاً از دست دادنش! پس شاید این جمله یک زنگ خطر عصبی باشد.

راهکار:

گاهی ارزش یک نفر را نه با بودنش، که با تصور نبودنش می‌سنجیم. تصور کن فردا بیدار شوی و او نباشد — آن وقت چه رفتاری با او داشتی؟