ارتباط بی کلام

بعضی حضورها را با کلمات نمی‌شود توضیح داد:

در علوم اعصاب، «نورون‌های آینه‌ای» هنگام مواجهه با فرد دیگر فعال می‌شوند و همان احساسی را در ما بازسازی می‌کنند که او تجربه می‌کند؛ این یعنی بدن ما پیش از آنکه زبان وارد شود، «حضور» را می‌فهمد. حتی آزمایش‌ها نشان داده سکوت معنادار یک نفر می‌تواند سطح کورتیزول یا اکسی‌توسین شنونده را تغییر دهد. واژه‌ها نوک کوه یخ‌اند؛ بیشتر ارتباط، زیر خط آگاهی و در سکوت شکل می‌گیرد.

راهکار:

شاید این‌طور معنا شود: محبوب‌ترین آدم‌ها، کسانی نیستند که بهترین حرف را می‌زنند، بلکه کسانی‌اند که سکوتشان هم «خانه» است. این نگاه، جمله‌ی تو را از یک احساس شخصی به یک تجربه‌ی مشترک تبدیل می‌کند.