انتظار پاییز

انتظار پاییز؛ از بوی نارنگی تا صدای بارون:

بوی باران اسم علمی دارد: پتریکور؛ باکتری‌های خاک ماده‌ای به نام جئوسمین تولید می‌کنند که بینی انسان حتی در حد چند ذره در تریلیون تشخیصش می‌دهد. زرد شدن برگ‌ها هم فقط پایان کلروفیل نیست؛ درختان در پاییز رنگدانه‌های پنهانی مثل کاروتنوئید را آشکار می‌کنند، پس آن خیابان نارنجی در واقع یک پالت شیمیایی است. صدای باران هم نوعی نویز صورتی است که امواج مغزی را آرام می‌کند. به نظرت چرا این ترکیب، حس خوشایند نوستالژی می‌سازد؟

راهکار:

منتظر پاییز بودن، یعنی پذیرفتن اینکه تغییر نهتنها ترسناک نیست؛ می‌تواند بوی نارنگی و صدای باران هم داشته باشد.