چرا به جای پاک کردن اشک، آدم های اشک آور را حذف کنیم؟:
اشک احساسی با اشک معمولی فرق داره؛ اون حاوی کورتیزول و پروتئین‌های استرسه و گریه واقعاً سم‌زدایی هورمونیه. اما نکتهی عصب‌شناختی اینه: مغز ما نورون‌های آینه‌ای داره که درد دیگران رو شبیه‌سازی می‌کنه؛ موندن کنار آدم‌های اشک‌آور یعنی فعال‌سازی مزمن اون‌ها، که عملاً مدار همدلی رو فرسوده می‌کنه. پس انتخاب آدم‌ها فقط سلیقه نیست، بهداشت عصبیه. چند نفر از آدم‌های زندگیت رو می‌شناسی که هزینه‌ی نورونی دارن؟
راهکار:
این جمله در واقع یه نسخهی عملی برای مرزگذاری عاطفیه: به جای اینکه همیشه خودت رو با صبر و تحمل وفق بدی، می‌تونی محیط عاطفی‌ات رو تغییر بدی. نکتهی ظریف اینجاست که پاک کردن آدم‌ها به معنی بی‌احترامی نیست؛ یعنی کم‌کردن دسترسی آن‌ها به قلب تو.