انتقام شخصی و خدا

انتقام: چرا جواب بدی را فقط با بدی باید داد؟:

واقعیت علمی: مطالعات نشان می‌دهند مغز انسان هنگام برنامه‌ریزی برای انتقام، دوپامین ترشح می‌کند، اما پس از اجرا، احساس پوچی و گناه غالب می‌شود. این یعنی انتقام شبیه قندی مصنوعی است که اول شیرین است، بعد تلخ. تاریخ پر است از چرخه‌های انتقامی که تمدن‌ها را نابود کرد. حالا فکر کن: اگر انتقام واقعاً شفابخش بود، چرا داستان‌های حماسی همیشه با تراژدی تمام می‌شوند؟

راهکار:

شاید جالب باشد بدانید پژوهش‌های روانشناسی نشان می‌دهند انتقام اغلب مانند زهر است: فرد انتقام‌جو بیشتر از طرف مقابل رنج می‌کشد، زیرا نشخوار ذهنی را افزایش می‌دهد و چرخه‌ای بی‌پایان می‌سازد.