انسانیت در وجود بعضیها کجا گم شده؟:
در روانشناسی به این «اثر تماشاگر» میگویند: هرچه تعداد آدمهای دورِ یک صحنه بیشتر باشد، احتمال کمکِ هر نفر کمتر میشود؛ چون مسئولیت بین همه پخش میشود. در ماجرای کیتی جنوویز، ۳۸ نفر صدای جیغ یک زن را شنیدند، اما فقط یک نفر پلیس صدا زد. پس انسانیت در بعضیها واقعاً ناپدید نمیشود؛ مغزِ جمع، آن را به بهانه «دیگران حتماً کمک میکنند» کور میکند. اگر انسانیت در جمع گم میشود، چطور به آدمهای تنها اعتماد کنیم؟
راهکار:
بسط این تناقض: انسانیت مثل هوای پاک است؛ نه دیده میشود و نه قدرش را میدانیم، تا روزی که نبودش خفهمان کند.