تناقض انسان: استقلال یا وابستگی؟:
این پارادوکس ریشه در نظریه «دلبستگی» بالبی دارد: نوزاد برای بقا به مراقب وابسته است، اما همزمان برای کشف جهان نیاز به استقلال دارد. در بزرگسالی، این دو نیاز در روابط عاطفی بازتولید می‌شود—مغز ما در قشر پیش‌پیشانی استقلال را برنامه‌ریزی می‌کند، اما سیستم لیمبیک (هسته‌های هیجانی) وابستگی را طلب می‌کند. جالب اینجاست که در اسکن‌های fMRI، وقتی افراد عاشق می‌شوند، فعالیت قشر پیش‌پیشانی کاهش می‌یابد و وابستگی بر استقلال غلبه می‌کند. آیا این یعنی عشق یک «نقص موقت در منطق» است؟
راهکار:
این پارادوکس ریشه در نظریه دلبستگی دارد: انسان‌ها همزمان نیاز به خودمختاری و صمیمیت دارند. برای درک بهتر، می‌توانی به الگوهای دلبستگی خودت در روابط نزدیک نگاه کنی—آیا از ترس وابستگی، استقلال را بیش‌ازحد حفظ می‌کنی یا برعکس؟