انصاف در زندگی

کدام منصفانه‌تر است: تبسم خائنانه انسان یا دریدن بی‌پرده حیوان؟:

از دیدگاه عصب‌شناختی، تبسم انسان فقط یک انقباض عضلانی نیست؛ دو مسیر مغزی دارد: لبخند واقعی (دوشن) که بادامه را درگیر می‌کند و لبخند ارادی که از قشر حرکتی می‌آید. حیوانات فاقد این قشر پیش‌پیشانی توسعه‌یافته برای جعل عواطف هستند. به همین دلیل، یک شامپانزه نمی‌تواند «تظاهر» به شادی کند. خیانت آمیخته با تبسم، درواقع سوءاستفاده از یک میانبر عصبی است که اعتماد را وامی‌دارد بدون عبور از فیلترهای تهدید مغز فعال شود؛ دقیقاً به همین خاطر، زهرش از هر زخم نیشی کاری‌تر است.

راهکار:

انصاف معیاری انسانی است، نه حیوانی. حیوانات بر اساس غریزه درندگی می‌کنند، بی‌آنکه «انتخاب» اخلاقی داشته باشند. اما انسان با برخورداری از نظریه ذهن، قادر به پنهان‌سازی آگاهانه نیت خود است؛ همین شکاف میان ظاهر و باطن، خیانت را دردناک‌تر از خشونت صریح می‌کند. به بیان ساده، «انصاف» صفتی انسانی است و شما نمی‌توانید رفتار حیوانی را با معیار آن بسنجید.

انصاف نیست؛ ندیدن کسی که دوستش داری: