پیر شدن به سن نیست؛ به حال و هوای آدم است:
تحقیقات روانشناسی میگوید «سن ذهنی» میتواند از سن تقویمی مهمتر باشد. در مطالعهای روی هزاران نفر، کسانی که احساس جوانتری داشتند، تلومرهای بلندتری داشتند و ریسک مرگومیرشان کمتر بود؛ حتی بعد از کنترل سلامت جسمی. احساس پیری نهتنها حالِ تو را عوض میکند، بلکه مستقیماً روی بیان ژنها اثر میگذارد. سؤال این است: اگر سنِ ذهنیات را عقب بکشی، بدنت تا کجا دنبال میکند؟
راهکار:
برعکسش را هم بخوان: اگر سن کم باشد اما حالِ آدم پیر باشد، جوانی از دست رفته است. پس جوانی یک انتخاب روزانه است؛ انتخابِ کنجکاوی، شادی و رهایی از «باید»های بزرگسالی.