وصیت نامه ای که خدا را انکار میکند: نگاه فلسفی به عشق و نیستی:
جالب است که در تاریخ فلسفه، «مرگ خدا» نیچه دقیقاً پس از فروپاشی ارزشهای عاشقانهی مسیحی مطرح شد. اما اینجا نویسنده فراتر رفته: میگوید شاید دنیای عاشقان از ابتدا خدایی نداشته. این یادآور نظریهٔ «جهان بیمعنا»ی کامو در اسطورهٔ سیزیف است—عشقی که در نبود معنای غایی، فقط به خودش تکیه میکند. آیا این انکار، رهاییبخشتر از ایمان کورکورانه نیست؟
راهکار:
این متن انگار از دل یک جدایی عمیق یا خیانت نوشته شده. اگر نویسنده به دنبال بازتعریف مفهوم عشق است، پیشنهاد میکنم به جای نفی مطلق، به «خدای گمشدهٔ عشق» فکر کند—همان نیرویی که در لحظات ناب عاشقی حسش میکردیم، نه خدای ادیان.