معنای زندگی در یک بیت از صائب تبریزی:
این پرسش صائب، یادآور «پارادوکس هدونیک» در روانشناسی است: تلاش آگاهانه برای شادی، اغلب نتیجه معکوس دارد و به نارضایتی میانجامد. گویی ذهن، شادیِ برنامهریزیشده را پس میزند. شاید صائب به همین «اجتناب ناپذیری رنج» در پیوند با دنیا اشاره میکند. شما برای فرار از این دور باطل چه راهی پیشنهاد میکنید؟
راهکار:
برای درک عمیقتر این بیت، میتوانید آن را با این مصرع مشهور از حافظ مقایسه کنید: «آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است / با دوستان مروت با دشمنان مدارا». هر دو شاعر «راهِ بودن» در دنیا را میجویند؛ یکی با کنارهگیری و دیگری با تعامل.