این سختی هم میگذرد؛ جملهای برای امید:
پدیدهٔ «سازگاری هیجانی» میگوید مغز شدت درد و شادی را با گذر زمان کمرنگ میکند؛ پژوهشها نشان داده سطح شادی پس از رخدادهای شدید به خط پایه برمیگردد. پس «میگذرد» نه تسلی، پیشبینی نسبتاً دقیق سیستم عصبی است. اما همین مکانیزم که درد را محو میکند، شادی را هم بیرنگ نمیکند؟
راهکار:
این جمله یک قرارداد ذهنی است: سختی مثل آبوهوا میآید و میرود، اما تو آسمانی؛ همین نگاه، درد را از «همهچیز» به «یک قسمت» تبدیل میکند.