ایمانی که به گیسوی زن بلرزد، چه ارزد؟:
پارادوکس «ایمان شکننده» را روان‌شناسی تهدید توضیح می‌دهد: وقتی هویت به مهار دیگری گره می‌خورد، فرد کنترل را بیرونی می‌کند. تاریخ ادیان هم نشان می‌دهد پوشش زنان اغلب ابزار نظم اجتماعی بوده، نه معیار تقوای مردان. اگر قرار باشد یک تار مو ایمان را بلرزاند، آن ایمان مال کیست؟
راهکار:
این بیت مسئولیت را از پوشش زن به کیفیت ایمان مرد برمی‌گرداند؛ اگر باور مرد با یک تار مو می‌لرزد، مسئله ترس از کنترل است نه تقوا. می‌توان آن را به پرسشی درباره «ایمان درونی در برابر نظارت بیرونی» تبدیل کرد.