آیا دوری از بدی با وعده بهشت سیاست است؟:
روانشناسی اخلاق میگوید پاداش بیرونی مثل وعده بهشت میتواند انگیزه درونی را تضعیف کند؛ آزمایشهای «توجیه افراطی» نشان میدهد آدمها کاری را که برای پاداش انجام میدهند، به پاداش نسبت میدهند نه به ارزش اخلاقی. کانت هم اخلاقِ مبتنی بر سود را اخلاقِ بیرونی میدانست. اگر بهشت حذف شود، چه چیزی از اخلاق میماند؟
راهکار:
این جمله انگیزههای بیرونی اخلاق را نقد میکند. میتوان آن را به دو پرسش تفکیک کرد: آیا عمل اخلاقی بدون پاداش هم ارزش دارد؟ و آیا نهاد دین میتواند از بهشت بهعنوان ابزار نظم استفاده کند؟ برای بحث عمیقتر، مثال اسپینوزا یا کانت درباره اخلاق وظیفهمحور را کنار همین ایده بگذار.