زندگی قشنگه حتی وقتی پر از گریهست:
اشکِ هیجانی با اشکِ معمولی فرق دارد: ترکیبش سرشار از کورتیزول و منگنز است و بدن با آن هورمونهای استرس را بیرون میریزد. مغز موقع گریه، اندورفین و اکسیتوسین آزاد میکند؛ یعنی دقیقاً همان سیستم آرامسازی که خنده فعالش میکند. پس «خالی از خنده بودن» یعنی یک مسیر تسکین دیگر هم باز است. چرا باز یادمان میرود گریه را بپذیریم؟
راهکار:
این نگاه را میتوان از زاویهی روانشناسی مثبتگرا گسترش داد: گریه نه نشانهی ضعف، بلکه تخلیهی هیجانیست که به ذهن اجازه میدهد بعد از طوفان، شفافتر ببیند؛ پس این جمله میتواند سرآغاز گفتگویی دربارهی «معناسازی در رنج» باشد.