احساس زندانی بودن در عشق

احساس زندانی بودن در عشق؛ بی‌رنگی زمانه:

در عصب‌شناسی، عشق پرشور همان مدار اعتیاد را فعال می‌کند؛ هسته‌ی اکومبنس دوپامین آزاد می‌کند و جدایی، سندرم ترک واقعی ایجاد می‌کند. پس «زمانه زندان من است» فقط استعاره نیست. مغزِ محروم از معشوق، پردازش رنگ را هم کم می‌کند و جهان واقعاً بی‌رنگ دیده می‌شود. حتی در متون عرفانی، عشق «زندانِ شیرین» است؛ زندانی که رهایی از آن خودش عذاب است. شما کدام را انتخاب می‌کنید؟

راهکار:

این تصویر را می‌توانی از زاویه‌ی دیگری ببینی: بی‌رنگی نه فقدان رنگ، که امکان دریافت همه‌ی رنگ‌هاست؛ زندانیِ زمانه کسی است که این را نمی‌داند.