حال اسیری که کسی منتظرش نیست:
در روانشناسی به این پدیده «درماندگی آموختهشده» میگویند: وقتی موجود زنده پس از شکستهای مکرر، حتی در موقعیت فرار هم دست از تلاش میکشد. اما جالب اینجاست: مغز انسان برخلاف موشهای آزمایشگاهی، میتواند با بازتعریف «منتظر» از نو شروع کند. آیا واقعاً هیچکس منتظر نیست، یا منتظر بودن را فقط در چهرهٔ دیگران میبینیم؟
راهکار:
این حس رو میشه از زاویهای دیگه دید: گاهی ماندن نه از روی ناامیدی، بلکه از روی انتخاب آگاهانهست. شاید واقعاً کسی منتظر نیست، اما خودت میتونی اون کسی باشی که منتظر خودت هستی. فرار برای کی؟ برای خودت.