احساس تحقیر

شکستن باورها: وقتی تقدیر قربانیت می‌کند:

آیا می‌دانستی ذهن انسان برای بقا نیازمند «احساس کنترل» است؟ وقتی باور کنیم تقدیر ما را قربانی می‌کند، در واقع مکانیزمی به نام «سرزنش بیرونی» فعال می‌شود که از افسردگی محافظت می‌کند. اما پژوهش‌ها نشان داده پذیرش عدم قطعیت (نه تسلیم) با سلامت روان ارتباط مستقیم دارد. عجیب نیست که همین شعر، با وجود غمش، یک جور اعتراض به ناعادلانه بودن زندگی است؟

راهکار:

این شعر انگار از جایی می‌آید که آدم باور نمی‌کند تقدیر تا این حد می‌تواند ناجوانمرد باشد. شاید اگر یک قدم عقب‌تر بایستی، ببینی که این «قربانیِ تقدیر» بودن در واقع همان «انتخابِ ناآگاهانه» است. روان‌شناسی می‌گوید وقتی باور کنیم همه‌چیز دست سرنوشت است، قدرت خود را به بیرون می‌دهیم. آیا می‌شود همین ناباوریِ الانت را تبدیل کرد به باوری تازه؟