احساس پوچی بدون امام

شهر بی‌یار و انتظار امام زمان؛ ارزش دیدن دارد؟:

مغز انسان برای ذخیره خاطرات مکانی، به «برچسب‌های هیجانی» نیاز دارد. شهر بی‌یار در سطح عصبی یعنی توقف ترشح دوپامین در هیپوکامپ؛ یعنی مکانی که دیگر پاداش نمی‌دهد. این «نابینایی عاطفی مکانی» توجیه علمی همان زمزمه کهن است که می‌گوید: بی‌تو، جهان ارزش تماشا ندارد. برای منتظران امام غایب، این شهر تبدیل به یک وقف عصبی برای ظهور می‌شود.

راهکار:

شهر بی‌یار نه بی‌ارزش، که بوم نقاشی انتظار توست. هر کوچه‌اش می‌تواند قبله‌گاه یک دعای فرج باشد؛ اینگونه شهر با نبودنت هم معنادار می‌شود.