از دست دادن عضو خانواده؛ احساس از دست رفتن نیمی از وجود:
تحقیقات عصبشناختی نشان میدهد مغز انسان اعضای خانواده را در همان مدارهایی پردازش میکند که «خود» را پردازش میکند؛ به همین دلیل داغ خانواده واقعاً بخشی از هویت زیستی را میبرد. آینههای عصبی و حافظهی مشترک باعث میشود سوگ نهتنها یک احساس، بلکه یک بازسازی شناختی تمامعیار باشد. آیا تا به حال شده در آینه دنبال شباهتی به او بگردی؟
راهکار:
از دست دادن عزیز یعنی نه نصفِ خودت را از دست دادهای، بلکه او را به تمام خاطرههایت تبدیل کردهای؛ نیمهِ باقیمانده حالا میتواند هم خودش باشد هم او.