احساس ناشناخته ماندن در میان دیگران:
در روانشناسی، «تنهایی عاطفی» حتی در شلوغی اتفاق میافتد و ناشی از نبود ارتباط عمیق است، نه نبود افراد. مغز این فاصله را همچون یک تهدید اجتماعی پردازش میکند و واکنش استرسی مشابه درد فیزیکی ایجاد مینماید. آیا این حس ناشناخته ماندن، گاهی از انتظارات نامرئی ما از دیگران سرچشمه میگیرد؟
راهکار:
این حس، در روانشناسی «تنهایی وجودی» نام دارد و ریشه در نیاز به دیده شدنِ عمیقتر از سوی دیگران دارد. شاید نوشتن نامهای (حتی بدون ارسال) به کسانی که فکر میکنید شما را نمیشناسند، به شفافیت احساس کمک کند.