احساس محو شدن

انگار ایستاده‌ام و دارم تماشا می‌کنم که چطور تکه‌تکه در حالِ محو شدن هستم. نه دردی دارد، نه فریادی؛ فقط یک فروپاشیِ آرام و تدریجی. مثل برفی که روی زمین می‌نشیند و به مرور همه چیز را زیر لایه‌ای سفید و سرد دفن می‌کند، این وضعیت هم تمامِ اشتیاق‌های مرا زیرِ آوارِ سکوتش خاک کرده است. دیگر تلاش نمی‌کنم که خودم را پیدا کنم، چون انگار چیزی برای پیدا کردن باقی نمانده. فقط مانده‌ام و یک آینه‌ که در آن غریبه‌ای را می‌بینم که ️

🌊 بعضی روزا فقط می‌خوای محو بشی، یه جوری که انگار هیچوقت نبودی...️

🌊 بعضی روزا فقط می‌خوای محو بشی، یه جوری که انگار هیچوقت نبودی...️

قدم‌هایش روی برگ‌هایِ خیس و نمور، صدایی نمی‌داد. انگار که او با هر قدم، کمی بیشتر در خودِ مه حل می‌شد. او عاشقِ این بود که در این فضا، مرزها از بین بروند. جایی که نمی‌دانستی درخت کجاست و جایی که زمین شروع می‌شود. در این بلاتکلیفی، او احساسِ “امنیت” می‌کرد. چون وقتی هیچ‌چیز شفاف نیست، پس هیچ‌چیز هم نمی‌تواند به تو آسیب بزند.

او به وسطِ یک دشتِ مه‌آلود رسید، جایی که درختانِ بلند، مثلِ ستون‌هایِ یک معبدِ متروکه، ️