احساس کردن زندگی

زندگی مثل موسیقی؛ بالا و پایین دارد ولی شیرین است:

مغز هنگامِ شنیدن یک موسیقی غمگین، پرولاکتین ترشح می‌کند؛ همان هورمونی که در سوگ واقعی آرامش می‌دهد. به این «پارادوکس غم خوشایند» می‌گویند: این‌که تجربهٔ غم، بدون خطر واقعی، به لذت تبدیل می‌شود. شاید بالا و پایینِ زندگی هم دقیقاً مثل نت‌های موسیقی، فقط محرکِ بی‌خطری برای احساسِ عمیق‌ترند. کدام نت از زندگی‌تان را تا امروز نمی‌توانستید «بنوازید»؟

راهکار:

تعبیر «زندگی مثل موسیقی» یک میان‌بر نورولوژیکی هم دارد: مغز ناهماهنگی را موقتی نگه می‌دارد و منتظرِ رهایی است؛ پس یک روزِ ناهماهنگ را می‌توان «تعلیق» دید، نه «ضربه»؛ تعلیقی که بافت قطعهٔ زندگی را جذاب‌تر می‌کند.