احساس گیر کردن در غم

شناور در غم؛ چرا نه غرق می‌شویم و نه نجات؟:

در روان‌شناسی به این حالت «درماندگی آموخته‌شده» می‌گویند؛ آزمایش سگ‌های سلیگمن نشان داد وقتی موجود زنده بارها فرار را ناممکن بیاموزد، حتی با باز بودن درِ آزادی، می‌ماند. شناوری بین غرق و نجات دقیقاً همان نقطه‌ای است که مغز «امیدِ شرطی‌شده» را خاموش می‌کند، نه اراده. اما انعطاف‌پذیری مغز یعنی این مدار را می‌توان با تجربه‌های کوچک موفقیت دوباره سیم‌کشی کرد.

راهکار:

بازنویسی این حس به زبان دیگر: شناور ماندن هم نوعی مقاومت است؛ نه غرق شدن یعنی هنوز نفس می‌کشی، و نجات نخواستن یعنی شاید هنوز دستی منتظر است.