احساس گناه دادن

چرا مرده را نمی‌توانی مقصر بدانی؟:

تو روان‌شناسی به این «تحریف شناختیِ شخصی‌سازی» می‌گن: فرد فکر می‌کنه هر اتفاقی (حتی مرگ عاطفی) مستقیماً به خاطر رفتار طرف مقابل بوده. جالب اینجاست که در نوروساینس، وقتی کسی رو متهم می‌کنیم، مغز خودمون دوپامین ترشح می‌کنه – یعنی سرزنش کردن اعتیادآوره. پس این جمله‌ی شاعرانه نه‌تنها واقعیت نداره، بلکه یه تله‌ی شیمیایی برای فرار از مسئولیت مشترک رابطه‌ست. سوالی که پیش میاد: آیا می‌تونیم بدون سرزنش کردن، باز هم از درد رابطه حرف بزنیم؟

راهکار:

اگر این جمله رو توی یه دعوا شنیدی، بدون که طرف مقابل داره از مکانیزم «قربانی‌سازی» استفاده می‌کنه تا تو رو وادار به عقب‌نشینی کنه. جای بحث منطقی، بهتره یه قدم به عقب برداری و بهش بگی: «بیا درباره‌ی احساسات واقعی‌مون بدون سرزنش حرف بزنیم.»