تو مثل من زیاد داری، من هیچکس مثل تو ندارم:
در روانشناسی اجتماعی به این وضعیت «اصل کمترین علاقه» میگویند: فردی که کمتر وابسته است، قدرت بیشتری در رابطه دارد. جالب اینجاست که مغز در این شرایط دوپامین کمتری ترشح میکند، اما کورتیزول (هورمون استرس) بالا میرود. این یعنی از نظر زیستشناختی، عشق نابرابر اعتیادآورترین نوع رابطه است. چرا آدمها به کسی که کمتر بهشان اهمیت میدهد بیشتر وابسته میشوند؟
راهکار:
این حس رو میشه به یک پرسش تبدیل کرد: آیا این عدم تقارن نشونهٔ وابستگی ناسالمه یا شرط لازم برای عشق عمیق؟ شاید وقتشه برای «چرا من اینقدر براش خاص نیستم؟» جوابی پیدا کنی.