احساس عشق با تک تک سلولها: یک نیاز عمیق:
آیا میدانستی مغز ما سلولهای مشخصی به نام «نورونهای آینهای» دارد؟ وقتی به کسی نگاه میکنی که درد میکشد، همان بخشهای مغزت فعال میشوند انگار خودت در حال تجربهی آنی. پس «حس کردن با تک تک سلولها» یک استعاره نیست – یک حقیقت نورولوژیک است. عشق واقعی یعنی مغزت نقشهی کامل بدن طرف مقابل را در خودش کپی کند. سوال: آیا تا به حال شده بدون تماس فیزیکی، احساس کنی کسی را درونت داری؟
راهکار:
این جمله یک استعارهی قدرتمند از عشق جسمانیست. شاید بتوانی این حس را به یک اقدام کوچک تبدیل کنی: مثلاً نوشتن یک پیام صوتی کوتاه که در آن فقط نفسهایت را بشنود. گاهی اوقات سادهترین چیزها عمیقترین احساسات را منتقل میکنند.