عدالت گمشده: وقتی همه پاراست میشوند:
در روانشناسی اجتماعی، «نظریه مقایسه اجتماعی» میگوید رضایت ما نه از وضعیت مطلق، بلکه از مقایسه خود با دیگران میآید. وقتی میبینیم دیگران («همه») با بیعدالتی به موفقیت («پاراست شدن») میرسند، این مقایسه ناگزیر حس خشم و درماندگی ایجاد میکند. آیا این بیعدالتی ادراک شده، گاهی از خطای شناختی «توهم شفافیت» ناشی میشود که در آن، رنج خود را آشکارتر از رنج دیگران میبینیم؟
راهکار:
این حس عمیق را میتوان با بررسی مفهوم «عدالت توزیعی» در مقابل «عدالت رویهای» در فلسفه اخلاق، به یک پرسش سازنده تبدیل کرد: کدام نوع عدالت برای شما مهمتر است؟