اهمیت توجه به زنده‌ها

باخبری از عزیزان چه سود؟ پیام شعر «بی‌خبر از هم»:

تحقیقات روان‌شناسی نشان می‌دهد که انسان‌ها به یک «سوگیری وضع موجود» دچارند: تصور می‌کنیم عزیزان همیشه در دسترس‌اند. این خطای شناختی باعث می‌شود ارتباطات واقعی را به تعویق بیندازیم. جالب اینجاست که در لحظه‌ی مرگ‌، مغز ما بیش‌ترین ماده‌ی شیمیاییِ پشیمانی (کورتیزول) را ترشح می‌کند. آیا تا به حال تجربه کرده‌اید که یک تماس ساده چقدر می‌تواند از این پشیمانی جلوگیری کند؟

راهکار:

این شعر به‌خوبی نشان می‌دهد که سوگواری پس از مرگ، جایِ پرسوجویِ در زمان حیات را نمی‌گیرد. برای جلوگیری از پشیمانی، می‌توانید یک «فهرست تماس هفتگی» درست کنید و هر هفته به عزیزانتان سر بزنید یا پیام دهید، حتی اگر کوتاه باشد.

قدر عزیزان را در زمان زنده بودن بدانیم:

پژوهش‌های روان‌شناسی نشان می‌دهد ذهن انسان زیان‌ها را تقریباً دو برابر سودها حس می‌کند؛ به همین دلیل وقتی کسی را از دست می‌دهیم، ارزشش ناگهان چند برابر می‌شود. این «سوگیری منفی» باعث می‌شود حضورِ همیشگی عزیزان را نادیده بگیریم و تنها غیبتشان را تمام‌قد درک کنیم. جالب اینکه در آیین‌های باستانی مصر، عزاداری برای مردگان چنان پررنگ بود که معابدِ مردگان از خانه‌های زندگان بزرگ‌تر بود؛ اما خودِ مصری‌ها می‌گفتند: «در حالی که زنده‌ای، نوشیدنی بنوش.» آیا ممکن است عزا در واقع برای زنده‌هاست، نه مرده‌ها؟

راهکار:

این شعر در واقع یک آینه است: سوگواری بیش از آنکه به حالِ رفته‌ها فایده کند، برای آرامشِ بازماندگان است. پس هر محبتی که همین امروز به زنده‌ها می‌کنی، هم هدیه‌ای به آن‌هاست و هم بیمه‌ای برای آرامشِ فردای خودت.

بی‌توجهی به زنده‌ها و حسرت پس از مرگ: