اگر فردا نباشد

آرزوی بودن در کنار تو، حتی بدون فردا:

دانشمندان می‌گن مغز ما وقتی به «فقدان احتمالی» فکر می‌کنه، دوپامین بیشتری برای «حالِ حاضر» ترشح می‌کنه. این یعنی همون «اگر فردا نبود» دقیقاً سیم‌کشی عصبی عشق رو قوی‌تر می‌کنه. جالبه نه؟ سؤال: آیا این جمله رو بیشتر برای کسی گفتی که هست، یا برای خودت که می‌خواستی باور کنی؟

راهکار:

این جمله رو می‌شه یه تمرین روزانه کرد: هر شب قبل خواب، یه نفر رو تصور کن که شاید فردا نبینیش و ببین واقعاً چقدر برات مهمه. این کار مغزت رو برای قدردانی عمیق‌تر از حضور آدم‌ها آماده می‌کنه.