افسردگی و ابدیت

تاریکی و ابدیت: چرا یک روز سیاه بی‌پایان به نظر می‌رسد؟:

آیا می‌دانستید مغز انسان در تاریکی مطلق، ساعت درونی خود را گم می‌کند؟ پژوهش‌های محرومیت حسی نشان داده‌اند که پس از ۲۴ ساعت بدون نور، افراد زمان را ۳۰ تا ۵۰ درصد طولانی‌تر تخمین می‌زنند. این یعنی «یک روز همون ابدیت» فقط یک استعاره نیست – یک خطای عصبی واقعی است. چرا ذهن ما در برابر تاریکی این‌قدر آسیب‌پذیر است؟

راهکار:

این جمله انگار از دل یک تجربهٔ درونی می‌آید: وقتی تاریکی ذهنی همه‌چیز را یکسان می‌کند، زمان کش می‌آید. جالب اینجاست که در روانشناسی به این پدیده «کشیدگی زمانی» می‌گویند – همان چیزی که در لحظات بحران یا افسردگی، یک روز را شبیه یک عمر می‌کند.