بعضی شبها هرگز تمام نمیشوند؛ علت علمی آن:
تحقیقات علوم اعصاب میگوید آمیگدال (مرکز هیجان مغز) در غم یا استرس ترشح دوپامین و نوراپینفرین را تغییر میدهد و باعث میشود «ساعت درونی» مغز کندتر کار کند. یعنی همان ۶ دقیقهای که در اتاق انتظار نشستهای، در لحظههای غم میتواند به ۲۰ دقیقه برسد – یک خطای ادراکی شگفتانگیز. پس شبهای طولانی واقعاً طولانیتر از تقویماند. تا حالا دقت کردهای در لحظههای شادی زمان چقدر تند میگذرد؟
راهکار:
ذهن در غم، زمان را کندتر حس میکند؛ اگر شب تمام نمیشود، شاید مغزت در حال ثبت لحظهای عمیق است. میتوانی از این سکوت برای نوشتن یا یک کار خلاقانه استفاده کنی.