حسرت «ای کاش»های بیپایان:
آیا میدانستی مغز انسان هنگام گفتن «کاش» همان مدارهای عصبی را فعال میکند که هنگام تجربهٔ درد فیزیکی؟ تحقیقات عصبشناسی نشان داده که حسرت و پشیمانی، مسیرهای دوپامین را مختل میکنند و ما را در یک حلقهٔ فکری گیر میاندازند. جالب اینجاست که هر بار این کلمه را تکرار میکنی، انگار داری همان زخم را دوباره باز میکنی. پس چرا ذهن ما اینقدر به «کاش» چسبیده؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک چرخهٔ تکراری بیرون آمده: آرزوی چیزی که هر بار با «کاش» شروع میشود. اگر بخواهی از این حلقه بیرون بزنی، یک راهش این است: به جای «کاش نبود»، بپرس «چرا بود؟» و ریشهٔ واقعی آن «بودن» را پیدا کن.