از خیال تا خیالاتی شدن؛ داستان وابستگی عاطفی:
آیا می‌دانستی مغز وقتی به کسی خیال‌پردازی می‌کند، همان مدارهای عصبی اعتیاد به مواد را فعال می‌کند؟ یک پژوهش در دانشگاه هاروارد نشان داده که خیال‌پردازی افراطی درباره یک نفر میزان دوپامین را تا ۲۰۰٪ افزایش می‌دهد و جلوی قشر پیش‌پیشانی (مرکز تصمیم‌گیری منطقی) را می‌گیرد. یعنی «خیالاتی شدن» یک مکانیزم شیمیایی است، نه فقط یک حس شاعرانه. پس اگر حس میکنی اسیر خیال خودت شده‌ای، بدان که مغزت در حال تولید یک اعتیاد واقعی است. سوال به جامعه: تا حالا برای رهایی از این نوع خیال‌پردازی چه راهکاری به ذهنت رسیده؟
راهکار:
این حس که خیال کسی خواب را از چشم‌ات می‌رباید، در روانشناسی به «لیمرنس» معروف است: حالتی که مغز دوپامین ترشح می‌کند و همان مدارهای اعتیاد را فعال می‌کند. اگر می‌خواهی از این چرخه بیرون بیایی، یک قدم کوچک این است: هر بار که به او فکر کردی، یک کار فیزیکی انجام بده (مثل ۱۰ تا حرکت اسکات). این کار مسیر عصبی را قطع می‌کند و کم‌کم کنترل را به دستت برمی‌گرداند.