افکار مرگ

احساس بی‌ارزشی؛ آرزوی خاکسپاری در باغچه:

جوجه‌ی مرده در باغچه، برای خاک فقط یک کیسه‌ی غنی از نیتروژن است؛ تجزیه‌اش حدود ۶ ماه طول می‌کشد و همان کلسیمِ استخوان‌هایش، خوراک ریشه‌های تازه می‌شود. در زیست‌شناسی، مرگِ یک موجود، تولدِ زنجیره‌ای از موجودات دیگر است. این خواسته شاید از جنسِ «دیده نشدن» نباشد؛ از جنسِ «بالاخره مفید بودن» است.

راهکار:

این تصویر را می‌شود استعاره‌ای از نیاز به رهایی از نقش‌بازی دانست: «خاک شدن» یعنی جایی که مجبور نیستی قوی یا خاص باشی. شاید این خواسته در واقع دنبال یک جور آغوش بی‌قیدوشرط و خالی از قضاوت است.

طنز تلخ درباره دو متر زیر خاک و سلامتی به روز مرگ:

آیا می‌دانستی مغز انسان پس از مرگ بالینی تا ۱۰ دقیقه فعالیت الکتریکی دارد و ممکن است در آن لحظه تمام خاطرات را مثل یک فیلم سریع مرور کند؟ این پدیده «مرور زندگی» نام دارد. به نظر شما این فلاش‌بک چه معنایی برای «سلامتی به روز مرگ» دارد؟

راهکار:

این جمله بیش از یک شوخی تلخ، یادآور این است که ما اغلب از ناپایداری زندگی با طنز فرار می‌کنیم. می‌توان پرسید: آیا واقعاً مرگ را جشن می‌گیری یا فقط می‌خواهی از وزن امروز رها شوی؟

اندیشه‌ای از بوکوفسکی درباره مرگ و عشق: