فراموشی محبت: چرا کسی خوبیهایتان را یادش نیست؟:
مغز انسان برای بقا طراحی شده، نه برای قدردانی. مطالعات نشان میدهند خاطرات منفی بهدلیل ترشح کورتیزول ۵ برابر ماندگارتر از خاطرات مثبت هستند. در روانشناسی به این پدیده «خطای بقا» میگوییم: ما کمکهای دیگران را بدیهی فرض میکنیم، چون ذهن در حالت پیشفرض به دنبال تهدیدات میگردد. جالب است بدانید در قبایل ابتدایی، به اشتراک گذاشتن غذا یک وظیفه بود، نه لطف؛ پس شاید بیخاطری محبت، در ژنهایمان حک شده باشد.
راهکار:
شاید حقیقت تلخ این است که مغز ما برای بقا تکامل یافته، نه برای بایگانی محبتها. بهجای دغدغهی بهخاطر ماندن، محبت را مثل باران انجام دهید: بیمنت، بیانتظار بازتاب در حافظهای. آنچه ماندگار است اثر لحظهای خوبی بر زندگیست، نه ثبت آن در ذهن دیگری.