آیا عشق مقدس است یا فقط معشوق؟:
جالبه که دقیقاً همین تمایز بین «عشق» و «معشوق» در روانشناسی به «ایدهآلسازی» معروف است. مغز ما هنگام عاشق شدن، دوپامین و سروتونین را چنان تنظیم میکند که نقصهای طرف مقابل را نادیده بگیریم و او را «پرستیدنی» ببینیم. این مکانیزم بقای گونههاست، نه تقدس. اما آیا میتوان عشقی داشت که هم عاشق و هم معشوق را واقعبینانه ببیند؟
راهکار:
این جمله شما انگار به یک پارادوکس اشاره دارد: اگر عشق به خودی خود مقدس نیست، پس چرا معشوق را پرستیدنی میدانیم؟ شاید ریشه در نیاز انسان به یک «دیگری ایدهآل» دارد. پیشنهاد میکنم این تضاد را در یک داستان کوتاه یا یک شعر نو باز کنید.