یادگاری تا ابد

عشقی که تا مرگ ماندگار است:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد خاطرات عاطفی عمیق به دلیل ترشح نوراپی‌نفرین و فعال شدن آمیگدال، به‌طور غیرارادی در هیپوکامپ تثبیت می‌شوند و حتی در لحظات پایانی عمر، نورون‌ها همچنان این مسیرها را فعال نگه می‌دارند. پس آیا فراموشی واقعاً یک انتخاب است یا مغز ما را به اسارت گذشته می‌کشد؟

راهکار:

این بند نشان می‌دهد که فراموشی برای نویسنده مساوی با مرگ است. اما شاید بتوان عشق را نه در فراموشی، بلکه در تبدیل خاطرات به نیرویی برای زیستن بازتعریف کرد – گویی که هر خاطره‌ای ریشه‌ای در حال رشد است، نه برگی که می‌ریزد.