بنویسید روی سنگ قبرم: منو بعضی وقتها یاد کن:
سنگقبرهای اولیه نه برای دلتنگی، برای محافظت از جسد در برابر حیوانات ساخته شدند؛ بعدها به بیلبورد هویت تبدیل شدند. مغز انسان مردگان را در «حافظهی رویدادی» نگه میدارد و هر بار مرور خاطره، آن مسیر عصبی را تقویت میکند؛ برای همین بعضیها با یادآوری گهگاه ماندگارترند تا با سوگواری دائم. جملهی «بعضی موقعها یاد کن» دقیقاً منطق مرور فاصلهدار را فعال میکند؛ چون فاصله در یادآوری، از فراموشی بیشتر جلوگیری میکند تا تکرار پیوسته.
راهکار:
این جمله سنگ قبر را از یک اخطارِ تمامشدن به یک دکمهی «بعداً پخش کن» تبدیل میکند؛ آدمها نه در خاک، که در تناوبِ بهیادآوردهشدن زنده میمانند.