ابر و دریا

شعر ابر و دریا از حمید مصدق؛ وابستگی متقابل:

در چرخه آب، ابرِ بارنده پیش از بارش از تبخیر دریا زاده شده؛ پس ادعای استقلال آن، یک خطای علت‌ومعلولی است. دریا هم بی‌بارش ابرها به تدریج کم‌عمق می‌شود. استعاره مصدق وارونگی خودبسندگی را نشان می‌دهد: هر «من»، محصول وام‌هایی است که فراموش کرده.

راهکار:

این ابیات فقط تعارف ابر و دریا نیست؛ تصویری از پارادوکس خودمختاری است: ابر از تبخیر دریا زاده شده، اما فکر می‌کند مستقل است. به جای دیدن «من» و «تو»ی جدا، زنجیره‌ی تأثیر و تأثر را ببین: هر قدرتی وام‌دار بستری است که از آن برخاسته، و همان بستر هم بدون آن کامل نیست.