امید به آفتاب پشت ابرها:
تحقیقات نشان میدهد که امیدواری فعالکنندهٔ مسیرهای دوپامین در مغز است و حتی سطح کورتیزول (هورمون استرس) را کاهش میدهد. این یعنی امید صرفاً یک احساس نیست، بلکه یک مکانیزم زیستی برای بقاست. جالب اینجاست که مغز انسان برای پیشبینی آیندهٔ مثبت، همان مدارهایی را فعال میکند که برای دریافت پاداش. آیا میدانستید که با تمرین «تجسم آیندهٔ روشن»، میتوان این مسیرها را تقویت کرد؟
راهکار:
ابرها همیشه موقتیاند، اما امید به خورشید است که به ما نیروی ادامه دادن میدهد. گاهی لازم است به جای خیره شدن به ابرها، به نوری که پشتشان میدرخشد فکر کنیم.