عزیزترین آدم زندگیم

عشق یعنی نگاه کردن به عزیزترین آدم زندگی:

در عصب‌شناسی به این «نگاهِ دیدن» می‌گویند: وقتی با محبت به کسی نگاه می‌کنی، مردمک چشمت گشاد می‌شود و ضربان قلبت با تنفس او هماهنگ می‌شود؛ مغز او هم دوپامین و اکسی‌توسین ترشح می‌کند و دقیقاً همان «ارزشمند بودن» را حس می‌کند. این فقط استعاره نیست؛ آینه‌نورون‌های مغز، نگاه تو را به «احساس امنیت» ترجمه می‌کنند. یعنی عشق در لحظه‌ی دیده‌شدن ساخته می‌شود، نه فقط در ذهن.

راهکار:

این جمله را می‌شود به‌جای یک تعریف عاشقانه، تعریف «امنیت عاطفی» خواند؛ عشقی که خود را در نگاه نشان می‌دهد، در واقع به طرف مقابل می‌گوید: «در حضور تو، من جای امنی دارم.» پس نگاهِ تو فقط به او ارزش نمی‌دهد؛ به خودِ رابطه هم شکل می‌دهد.