آسمان آبی بدون من: تحلیل حس تصدقت در جدایی:
جالب است بدانید که آبی بودن آسمان پدیدهای فیزیکی به نام پراکندگی رایلی است: مولکولهای هوا نور آبی را بیشتر از بقیه رنگها پراکنده میکنند. اما از نظر روانشناسی، وقتی کسی را از دست میدهیم، مغز ما تمایل دارد خاطرات را رنگیتر و مثبتتر از واقعیت به یاد آورد. این یعنی «آبیتر شدن» شاید فقط توهم ذهنیست که از نبودن تو شکل گرفته. سوال اینجاست: آیا واقعاً آسمونش آبیتر شده یا فقط تو با چشمهای دلتنگی نگاهش میکنی؟
راهکار:
بازنویسی این حس به یک دیدگاه جدید: شاید آبیتر شدن آسمانش به این معناست که تو به اندازهای ارزشمند بودی که حضورت برایش عادی شده بود و حالا نبودنت به او فرصت دوبارهای برای دیدن زیباییهای ساده داده. این یعنی تو به اندازهای تاثیرگذار بودی که حتی آسمان بیتو متفاوت دیده شود.