عشقهای امروزی: ساختمانهای نیمهکاره:
آیا میدونید اثر زیگارنیک میگه ذهن ما کارهای نیمهکاره رو بهتر به خاطر میسپاره؟ یعنی عشقهای ناقص بیشتر از عشقهای کامل تو ذهن میمونن. این نشون میده شاید ترک کردن عمدی، نوعی مکانیزم دفاعی برای فرار از شکست نهایی باشه. چرا همیشه تمومشون نمیکنیم؟
راهکار:
این تشبیه رو میتونیم به «سندروم ساختمان ناقص» تعبیر کنیم: هر کس قبل از کامل شدن، پروژه رو رها میکنه چون میترسه آجرهای بعدی خاطرات تلخ باشن. شاید وقتشه به این فکر کنیم که چرا بعضیها حاضرن خراب کنند تا بسازن.