قبرستان درون؛ محل آرمیدن عشق‌های از دست رفته:
روان‌شناسان به آن «پیوند ادامه‌دار» می‌گویند: برخلاف مدل قدیمی «رها کردن و فراموش کردن»، مغز سوگوار اتاقی داخلی برای نگه داشتن رابطه با ازدست‌رفته‌ها می‌سازد؛ همان قبرستان. تصویربرداری مغزی نشان داده یادآوری شریک عاطفی ازدست‌رفته هم مناطق پاداش و هم درد فیزیکی را روشن می‌کند؛ یعنی عشق و اندوه یک مدار مشترک دارند.
راهکار:
این قبرستان در واقع موزه‌ای است که هر قبر، مجسمه‌ای از یک لحظهٔ زنده را نگه می‌دارد؛ عشق تمام نمی‌شود، فقط شکلش عوض می‌شود و از تماشا به نگهبانی می‌رسد. شاید به جای بستن درِ آن، پنجره‌ای رو به آسمانش باز کنیم.