عشق تا آخرین سلول

عشق تا آخرین سلول؛ فراتر از دل:

عشق فقط در مغز نیست؛ گیرنده‌های اکسی‌توسین در قلب، روده و سلول‌های ایمنی هم پیدا شده‌اند. دلتنگی مزمن هم با التهاب بیشتر و تغییر ضربان قلب مرتبط است؛ انگار بدن «هیجان عشق» را واقعاً در سطح سلولی ترجمه می‌کند. پس «هر سلول» استعاره است یا گزارش زیستی؟

راهکار:

این ابیات عشق را از قلمرو احساس به قلمرو بدن می‌کشاند؛ انگار معشوق نه در دل، بلکه در نقشه زیستی فرد ساکن است. از این زاویه، «خونم بود» فقط استعاره نیست: عشق می‌تواند ضربان، تنفس و حتی واکنش ایمنی را بازتنظیم کند. برای عمیق‌تر شدن، می‌توان تصویر یک سلول را روایت کرد که فقط با شنیدن نام او منقبض می‌شود.