عشق ابدی و امید به دیدار دوباره در دنیای بعدی:
مغز عاشق همان مسیرهای پاداش و اعتیاد را فعال میکند: دوپامین بالا، سروتونین پایین و افکار وسواسی. امید به دنیای بعدی در واقع سازوکاری برای تابآوریِ سوگ جدایی است؛ در مصر باستان قلب را در ترازو میگذاشتند و عشق واقعی باید از پر سبکتر میبود.
راهکار:
این متن را میتوان مثل یک پیمانِ لحظهٔ حال بازخوانی کرد: بهجای انتظار برای دنیای بعد، در همین دنیا هر انتخاب کوچک میتواند «دوباره سر راه هم آمدن» را شبیهسازی کند؛ شاید معاد واقعی عشق، تکرار آگاهانهٔ همان انتخاب در همین جاست.