قیامت و عشق: امید دیدار در آخرت:
باور به جهان پس از مرگ، پاسخی تکاملی به خودآگاهی انسان از فناپذیری است. در روانشناسی، «مدیریت وحشت» میگوید فرهنگ و عشق، سپری در برابر اضطراب مرگ هستند. جالب اینجاست که در تصویربرداری عصبی، فکر به معشوق در مواجهه با مفهوم مرگ، همان مدارهای پاداشی را فعال میکند که بقا را تضمین میکنند. انگار مغز، عشق را نوعی بقای ثانویه میبیند. آیا واقعاً قیامت، یک ضرورت بیولوژیک برای تابآوردن فراق است؟
راهکار:
این جمله، عصارهٔ ناب تمام تراژدیهای عاشقانه است: آنجا که عشق، مرگ را صرفاً یک پل میبیند و زمان را خط میزند. تو داری قیامت را از یک وعدهٔ الهی به یک قرار شخصی تبدیل میکنی؛ این یعنی عشق، ابدیت را قرض میگیرد.