عشق و چاقو

چاقو در سینه خود؛ تو کشته می‌شوی یا من؟:

مطالعات عصبی نشان می‌دهند درد فیزیکی و طرد عاطفی هر دو در قشر کمربندی قدامی مغز پردازش می‌شوند. این شعر با فرو کردن چاقو به سینه خود، از آن هم‌پوشانی عصبی بهره می‌برد: خودآزاری استعاری به‌جای دیگری‌آزاری. روانشناسان این را «دشمن‌سازی از خود» می‌نامند. آیا عشق می‌تواند پیکان پرخاش را تا این حد وارونه کند؟

راهکار:

این شعر تجسمی از «انحراف خودتخریبی» است: به‌جای رهایی از درد، آن را به درون می‌کشیم. پرسش واقعی شاید این باشد: با کشتن خود، طرف مقابل واقعاً می‌میرد یا فقط ما از صحنه خارج می‌شویم؟