دنیای موازی و رسیدن به هم؛ عشقی فراتر از زمان:
در تفسیر جهانهای موازی، هر احتمالی که در این جهان محقق نشده، در شاخهای دیگر واقعیت پیدا میکند؛ پس رسیدنِ شما به هم در «جایی» نه یک خیال، بلکه یک ضرورت آماریِ تابعِ موج است. حتی دو ذره درهمتنیده میتوانند فارغ از فاصله، همزمان بر هم اثر بگذارند—شاید این عشق، همان درهمتنیدگی است که از افقِ این جهان بیرون زده. کدامتان حاضرید بپذیرید که شاخهی موازی، اصل باشد و این زندگی فقط یک انحراف؟
راهکار:
این متن را میتوان به جای «حسرت نخوردن» به «رهایی از ترس سرنوشت» بازتعریف کرد: اگر در جهانی موازی به هم رسیدهایم، پس این جهان نسخهای است که هنوز امکانهایش باز است؛ بیخیالی نسبت به نتیجه، خودش میتواند عاشقانهترین شکلِ بودن در لحظه باشد.